Wie wil een Personal Robot?

Standaard

Kijk nou, een persoonlijke assistent. Een virtuele robot. Die je gezicht herkent en weet of je blij of boos bent. Je lunch kan bestellen of een recept doorgeeft. Ze houdt zelfs in de gaten of er mensen je huis binnen komen! Je persoonlijke bewaker dus.

Vraag me alleen af wat er gebeurt als de stroom uitvalt…? 🙂

via Personal Robot by Robotbase — Kickstarter.

Advertenties

Onze toekomst: in Virtual Reality of liever niet?

Standaard

Virtual Reality. De Oculus Rift. Wellicht heb je er al een tijd geleden iets over gehoord. Misschien ken je dit fenomeen sinds Matthijs van Nieuwkerk er een op zijn hoofd had in DWDD. Voor wie nog niet weet wat het inhoudt, misschien helpt dit Engelse artikel je op weg. Is Virtual Reality (VR) de toekomst of hebben we het liever niet?

Het leger gebruikt dergelijke apparaten al langer. Maar nooit eerder was een betaalbare, kwalitatieve variant van een virtual reality apparaat op de markt. Via Kickstarter haalde het bedrijf 2,4 miljoen dollar op om de eerste variant te maken. Inmiddels is de doorontwikkelde DK2 al beschikbaar. Momenteel enkel te bestellen voor ontwikkelaars en de besturing zit nog vol bugs, maar met veel betere graphics dan de DK1. Maar het duurt niet lang meer voor de consument ze kan aanschaffen.

Onze toekomst in Virtual Reality komt steeds dichterbij

Tenzij je een fervent fan van scifi bent, zie je het waarschijnlijk vooral als een apparaat dat in de game-hoek thuis hoort. Maar wat kun je dan precies met zo’n apparaat, behalve spelletjes spelen? Kinderen zijn in staat hier behoorlijk vrij over na te denken. Onbelemmerd door de kaders die wij onszelf volwassenen hebben aangeleerd.

Geschiedenis leren door je te begeven in de middeleeuwen. Beter worden in sport door een online parcours af te leggen. Minder bang worden voor monsters door ze in VR te ontmoeten. Autorijden, omdat je dat in het echt nog niet mag. De skyline bekijken van een stad die je misschien (n)ooit zal bezoeken… De ideeën zijn eindeloos. Tijdens onze workshops genaamd ‘Oculus Slim‘ voelen kinderen zich als een vis in het water. Ze ervaren virtual reality, bedenken en maken hun eigen VR wereld. Uiteindelijk bekijken ze die in de Oculus. Het is gaaf. Het is spannend. Het is indrukwekkend.

“Wooohooooooooo, ik voel die looping dus echt kriebelen in mijn buik!” ~ Stijn, 12 jaar

Virtual Reality gaat in de toekomst veel deuren openen. Naar werelden en toepassingen die we niet eerder hebben gezien. Een simpel voorbeeld: blind leren typen kun je er nu al perfect mee doen. De Oculus werkt immers als een soort interactieve blinddoek. Het beleven van de grootte van planeten in de ruimte deed ik vroeger in het Planetarium in Artis. Maar met de Oculus lijkt het net alsof je er echt bent. En dus heeft de ervaring veel meer impact.

“Eigenlijk is het zoals je fantasiewereld, maar dan in de computer. Het is net echt!” ~ Melle, 10 jaar

Voor kinderen is dit een van de dingen die veel indruk op ze maakt. Echt in een wereld zijn, waar je normaal niet bent. Ook de nieuwe manieren van besturing, neem bijvoorbeeld de Birdly, het inspireert hen mateloos. Hoe intuitiever, hoe beter. Als je ontwikkelaars spreekt lijkt het alsof ze zich in een snoepwinkel begeven. Sommigen zijn met Leap bezig om besturing met handgebaren mogelijk te maken. Anderen bouwen installaties om het gevoel echter te maken. Er wordt al van alles gedaan op het gebied van gezondheidszorg, entertainment, sport, onderwijs en ga zo maar door.

Maar hoe zit het met mediawijsheid binnen VR?

Ook de ‘gevaarlijke kant’ kan echter een hele nieuwe dimensie krijgen. Mediawijsheid – zowel over de positieve als negatieve kant – zal ook op dit terrein een belangrijke rol spelen.

Veel aspecten zijn net zoals bij websites, games of communities. Hoe ga je leuk met elkaar om online? Hoe werken de verschillende apparaten? Voor de meesten van jullie zijn zulke onderwerpen al bekend terrein. Maar in sommige hoeken schaart misschien iets meer risico. Het is allemaal nog zo nieuw, dat we er nu nog weinig over kunnen zeggen. We zullen de ontwikkeling dus goed in de gaten moeten houden en diverse onderzoeken moeten opstarten.

Neem privacy bijvoorbeeld. Enerzijds hebben kinderen de behoefte zich in fantasiewerelden te begeven, maar ze her-ontwikkelen ook graag de werkelijkheid. Als je je eigen huis nabouwt in Virtual Reality of jezelf helemaal na maakt, levert dat weer nieuwe vragen op. Of neem bijvoorbeeld het bijhouden van allerlei gedrag, het leereffect en andere data die uit zo’n wereld voortvloeit. Als Snappet al op de vingers getikt wordt omdat ze gegevens van kinderen verzamelen, welke richtlijnen moeten we dan bedenken voor Virtual Reality?

Verslaving is ook zo’n onderwerp. Enerzijds wordt virtual reality gebruikt om verslavingen te bestrijden, daar worden behoorlijk wat wetenschappelijke artikelen over geschreven. Hoe zit het met het ‘blijven rondhangen’ in de virtuele wereld? Zal  dit ook sneller optreden, doordat het bijna voelt alsof je er echt bent? Eigenlijk weten we nog niets zeker.

Zijn zulke dingen echt risicovol, of zal de nieuwe generatie hier gewoon anders naar kijken dan wij?

Het enthousiasme vanuit kinderen (en ontwikkelaars!) staat buiten kijf. Maar wat denken jullie? Is Virtual Reality een kans en een verrijking van onze levens? Een goedkopere manier om te reizen? Een briljante manier om dingen beter te onthouden? Of wordt het een sociale verarming? Is een toekomst met Virtual Reality iets waar we voorzichtig mee moeten zijn?

Dit artikel verscheen ook eerder op Mediawijzer.net.

#Yolo leidt tot #Fomo

Standaard

Yolo! Weet jij waar het voor staat? Ehhhh… Jongeren weten meteen waar je het over hebt. Over de hele wereld is #yolo al geruime tijd een begrip, net als #fomo. Wat betekenen deze termen voor het mediagedrag van tieners? En hoe gaan we hierover in gesprek met ze?

Yolo: You Only Live Once!

IMG_0045Ze posten allerlei gekke dingen, gedurfd, gek en wild. Allemaal onder de hashtag #yolo. Zoek maar eens op sociale media! Terwijl Facebook hard achteruit gaat onder jongeren, is Twitter redelijk stabiel en blijft Instagram momenteel de favoriet.

De ene jongere overtreft de andere met bijzondere acties. Het gaat om aandacht van je vrienden, laten zien dat je durft. Dat je leeft! Zo is een groot deel van de sociale media posts van jongeren ingestoken. Met de wens om elkaar naar de kroon te steken. Aandacht te trekken en gesprekken aan te wakkeren. Op het schoolplein gezien te worden. Of op een laagdrempelige manier het gesprek aan te gaan, terwijl je dat op het schoolplein misschien niet durft. Het biedt dus veel mooie kanten.

Elke medaille heeft echter ook zijn keerzijde. Zondag 9 november was in het nieuws dat (licht) verstandelijk beperkte kinderen nare dingen tegenkomen via sociale media. Ze zijn vaak minder weerbaar, dus komen de geijkte zaken, waar andere jongeren ook tegenaan lopen, sneller tegen. Grooming, pesten en dergelijke zaken zijn serieuze onderwerpen. En daarom moeten we werken aan weerbaarheid.

Maar niet alleen daar. Terwijl sociale media de hele dag doorgaan, WhatsApp en Snapchat de hele dag door plingelen, ontstaat er onder steeds meer mensen stress vanwege #fomo.

Fomo: The Fear Of Missing Out

Heb ik niets gemist? Wat is er allemaal gebeurd? Wie heeft wat gedaan in het weekend? Hoor ik er nog wel bij? Is het echt zo belangrijk om continu bezig te zijn met de levens van anderen? Hoe houd je tijd voor andere dingen? Want de aanhoudende druk om bij te blijven, zorgt ervoor dat je hoofd vol blijft zitten met gedachten.

Trendwatcher Brian Tiong, die de jeugd bestudeert in Azië, meldde dat jongeren aldaar zich continu begeven tussen de plezier van #yolo en de stress die #fomo oplevert. Tijdens zijn presentatie op La Futura in Brussel liet hij zien dat er een behoorlijk rijke generatie jongeren zich uitbundig in het leven onderdompelt. Allemaal bewapend met mobieltjes, delen zij hun hele leven via sociale media.

Waar ligt hier de grens? Wanneer word je gelukkig van het onderhouden en intensiveren van contact via sociale media? En wanneer moet je ermee stoppen? Dat zijn belangrijke onderwerpen om met jongeren te verkennen. Niet alleen thuis, maar ook in de klas. En dat hoeft echt geen aparte workshop of les te zijn, maar begin gewoon met een gesprek.

Hoe je dat doet? Met aandacht. Een nieuwsgierige, open en positieve blik. Geef ze nieuwe inzichten, zonder belerend te zijn. Een eerste tip: begin vooral niet over “vroeger”!

Wil je wat langer bij het onderwerp stilstaan? In de klas kun je juist samen met tieners elkaar inspireren en tips laten geven.

Aan de hand van de volgende vragen zou je dit kunnen aanpakken in de klas

  • Wie maakt gebruik van sociale media? Waarom wel/niet?
  • Welke media worden gebruikt, hoe werkt dat precies? – Geef tiener(s) de vloer. Laat ze vertellen! Leuke dingen, stomme dingen en verbeteringen. Maak eventueel een bord waarop ze post-its kunnen hangen of gebruik per leerling een vel papier dat ze kunnen inleveren, om het meer anoniem te houden.
  • Wat is het leukste dat je ooit hebt meegemaakt? Waarom was dat zo leuk?
  • En het minst leuke?
  • Wat zou er allemaal kunnen gebeuren? Schrijf ideeën van de klas op.
  • Bepaal samen aan de hand van de ingeleverde ideeën wat je hier tegen zou kunnen doen?
  • Formuleer vervolgens de 10 sociale media tips van deze klas.
  • Hang ze op in het lokaal, deel ze met andere docenten/klassen en publiceer ze op de school website. Niet als definitief antwoord, maar als manier om het gesprek te openen op weer veel andere plekken!

En er zijn nog veel meer professionals in het Mediawijzer.net netwerk die zich met dit onderwerp bezig houden. Zo geeft onder andere Social Media Wijs trainingen aan docenten en heeft Mijn Kind Online behoorlijk wat materiaal gemaakt ter inspiratie en als handvat. Kijk ook eens in het dossier Sociale media op Mediawijsheid.nl met meer informatie, handige websites en aanbod.

Dit artikel verscheen eerder op Mediawijzer.net.

Inspiratie voor boeken van de toekomst

Standaard

bookHoeveel weet jij over de geschiedenis van de boekdrukkunst? En wat in de toekomst allemaal mogelijk is? En zou jij (met kinderen) een boek van de toekomst kunnen bedenken?

Om eerlijk te zijn, wisten wij over de achtergrond van het boek nog lang niet alles! In het licht van een nieuwe workshop voor kinderen – “Boeken van de Toekomst” – zijn we er dieper in gedoken. Deze workshop lanceert tijdens de Week van de Mediawijsheid en heeft als doel kinderen dieper te laten nadenken over de rol van boeken, hoe deze zou kunnen veranderen en vooral waarom zij verandering nodig vinden en wat deze dan ongeveer inhoudt. Alles met het devies: de toekomst is wat je er zelf van maakt. Want wie weet staan deze kinderen zelf aan de wieg van nieuwe mediaconcepten!

In de workshop doen we eerst een verkenning van het verleden – bijv blokboeken in China, letterzetten, etc – en werken we naar bewustwording over het heden – bijv. digitalisering van boeken, een boek als speelgoed, het boek als kunstwerk…

Over de toekomst zijn talloze inspirerende filmpjes te vinden!

Wat bij kinderen altijd aanspreekt is een voorbeeld uit Harry Potter, zullen we ooit op deze manier de krant (of een boek) lezen?

IDEO deelde er in 2010 ook hun visie over. “Nelson” legt een sociale en meetbare laag over de content, Coupland helpt met een soort ‘recommended by friends’ functie. Maar vooral interessant is Alice… zij doet de lijn tussen fictie en werkelijkheid vervagen, door de lezer zelf invloed te geven.

Maar dit alles blijft binnen de tablet. En is voor kinderen nog vrij droge stof.

Wat als we verder denken dat dat? Met meer sprekende voorbeelden?

Zoals Play Osmo de ervaring van tablets vergroot naar het gebied daar omheen, met tastbare objecten. Hoe zou dit in de context van lezen toegepast kunnen worden?

Wat dacht je van boeken die energie kunnen opwekken? Daar hebben ze bij Disney al stappen in gemaakt:

Worden onze boeken in de toekomst bijvoorbeeld oprolbare LED schermen of paper tablets?

Wat kinderen hierover denken, weten we pas als we het ze gaan vragen. Wij doen dat voor de eerste keer op 25 november, bij groep 8 van de Teun de Jager school in Schoorl. Op dit blog lees je ook ons verslag!

Wil je deze workshop zelf ook geven? Of ben je geinteresseerd in de uitkomsten ervan? Wil je ons project steunen? Neem contact op met info[at]dromenkroon.nl

Een toekomst met ronde websites?

Standaard

round_websiteWaarom zou een website eigenlijk altijd plat zijn? Kan een website ook iets zijn waar je van alle kanten naar kunt kijken? Een soort 3D object? Een flexibel scherm waarmee je interactie kunt aangaan?

Websites van de toekomst

Wij zullen nooit vergeten dat een 10 jarig meisje uit Rotterdam een concept bedacht voor een ronde website (zie foto) tijdens een van onze workshops. Het doel van de toenmalige workshop was om met kinderen  websites voor de toekomst te bedenken. In dit geval was het thema fantasiedieren.

Een oneindige wereld om samen in te spelen

Twee jaar geleden, om precies te zijn: op 8 november 2012, kwam het meisje met dit originele idee. De docent begon haar tijdens de workshop uit te leggen dat zoiets niet mogelijk was. “Want hoe kun je dit op je computer bekijken?” Maar dat is het nu precies. Zonder dat deze dame precies wist hoe dat zou moeten werken, vond ze toch dat het moest kunnen. Ze had lef. Ze wilde iets anders maken dan haar klasgenoten. Haar wens was om oneindig in een omgeving rond te lopen en zwemmen, met de door haar bedachte dieren. Bovendien leek het haar leuk om op deze manier met meerdere mensen tegelijk te spelen.

Aangezien de techniek met sprongen vooruit gaat, lijkt haar idee helemaal niet zo ver weg. Wat denken jullie, zullen we ooit zulk soort media-ervaringen gaan ontwikkelen? Er wordt in ieder geval al volop getest met flexibele schermen die haar idee werkelijkheid zouden kunnen maken.

Hoe Projection mapping en Tangible Media de grenzen tussen virtueel en realiteit doen vervagen

Standaard

Er zijn tegenwoordig zo veel spannende dingen om over na te denken, die onze toekomst zouden kunnen veranderen…

Screen shot 2014-11-13 at 10.31.20 AMDit filmpje bracht ons bij een interessante denkoefening. Namelijk dat je tegenwoordig interactie kunt aangaan met veel meer dan alleen een geprojecteerd toetsenbord. Deze specifieke uitleg in het filmpje is een beetje langdradig, maar het gaat om het idee! Er is een projectie van het toetsenbord en via lasers houdt hij bij wat je doet. Dat voert de programmatuur terug naar bijvoorbeeld je iPad.

Er zijn meer bedrijven die zich hiermee bezig houden. Microsoft heeft een aantal interessante projecten die in dit kader het noemen waard zijn. Neem bijvoorbeeld IllumiRoom, waarmee je hele kamer wordt gevuld met beeld, vanuit je TV. Ziet er mooi uit, niet? Maar het blijft een sit-back ervaring. Je kunt er geen interactie mee aangaan.

illumiroom_450

De RoomAlive, ook van Microsoft, die niet lang geleden werd gepresenteerd, gaat een stap verder. Daarbij kun je een game projecteren in je echte kamer en er echt interactie mee aangaan. De installatie is nog niet echt voor thuisgebruik en kan nog een stuk mooier, maar wie weet brengen we ooit samen onze avonden zo door…?

In combinatie met andere technieken – zoals bijvoorbeeld “Tangible Media”, waar MIT onderzoek naar doet – zouden wij ons kunnen voorstellen dat een gameroom (of gewoon je TV ervaring) nog interactiever zou kunnen worden! Hoe lang zou het duren totdat deze ontwikkelingen elkaar ontmoeten? Of zou dat al lang het geval zijn in de top-secret-labs van deze wereld?

Over het vervagen van grenzen tussen virtueel en realiteit gesproken… Stel je voor dat de kwaliteit hoger wordt, je om je heen de hele ervaring ziet, je echt iemand uit een ander deel van de wereld kunt aanraken. Is dat dan echt? Of zouden we dat nog virtueel noemen? Prachtige ontwikkelingen, mooie hersenkrakers voor de toekomst!

Wat vinden kinderen hiervan?

Van kinderen die wij over dergelijke dingen hebben gesproken, weten we dat ze helemaal niet bang zijn voor deze ontwikkelingen. Ze staan met een ‘open mind’ in de wereld. Hun creativiteit en fantasie slaat natuurlijk volledig op hol! Ze vinden het inspirerend, willen het meemaken.

Wel hebben ze het idee dat het nog heel duur moet zijn (wat natuurlijk nu ook nog zo is). In dat kader is het voor hen logisch dat ze dit dan als eerst in musea, pretparken, etc. gaan ervaren. Maar in de klas zouden ze het ook heel gaaf vinden.

Waar wachten we nog op? Laten we het samen met kinderen bedenken. Wie durft?