Entertainment en drones – match made in heaven?

Standaard

Air, naar eigen zeggen eerste ‘droneshow’ ter wereld, vindt dit najaar plaats in de Amsterdam Arena. Zie onderstaande video om een indruk te krijgen van het evenement:

De show is nog volop in ontwikkeling en de inhoud is nog niet precies bekend, maar volgens de organisator zullen er er honderden drones rondvliegen onder begeleiding van muziek, projecties, special effects en video.
Wat denken jullie: zullen we in de toekomst drones in gaan zetten als vorm van entertainment? Of ‘schiet’ dit het doel voorbij?

Onze toekomst: in Virtual Reality of liever niet?

Standaard

Virtual Reality. De Oculus Rift. Wellicht heb je er al een tijd geleden iets over gehoord. Misschien ken je dit fenomeen sinds Matthijs van Nieuwkerk er een op zijn hoofd had in DWDD. Voor wie nog niet weet wat het inhoudt, misschien helpt dit Engelse artikel je op weg. Is Virtual Reality (VR) de toekomst of hebben we het liever niet?

Het leger gebruikt dergelijke apparaten al langer. Maar nooit eerder was een betaalbare, kwalitatieve variant van een virtual reality apparaat op de markt. Via Kickstarter haalde het bedrijf 2,4 miljoen dollar op om de eerste variant te maken. Inmiddels is de doorontwikkelde DK2 al beschikbaar. Momenteel enkel te bestellen voor ontwikkelaars en de besturing zit nog vol bugs, maar met veel betere graphics dan de DK1. Maar het duurt niet lang meer voor de consument ze kan aanschaffen.

Onze toekomst in Virtual Reality komt steeds dichterbij

Tenzij je een fervent fan van scifi bent, zie je het waarschijnlijk vooral als een apparaat dat in de game-hoek thuis hoort. Maar wat kun je dan precies met zo’n apparaat, behalve spelletjes spelen? Kinderen zijn in staat hier behoorlijk vrij over na te denken. Onbelemmerd door de kaders die wij onszelf volwassenen hebben aangeleerd.

Geschiedenis leren door je te begeven in de middeleeuwen. Beter worden in sport door een online parcours af te leggen. Minder bang worden voor monsters door ze in VR te ontmoeten. Autorijden, omdat je dat in het echt nog niet mag. De skyline bekijken van een stad die je misschien (n)ooit zal bezoeken… De ideeën zijn eindeloos. Tijdens onze workshops genaamd ‘Oculus Slim‘ voelen kinderen zich als een vis in het water. Ze ervaren virtual reality, bedenken en maken hun eigen VR wereld. Uiteindelijk bekijken ze die in de Oculus. Het is gaaf. Het is spannend. Het is indrukwekkend.

“Wooohooooooooo, ik voel die looping dus echt kriebelen in mijn buik!” ~ Stijn, 12 jaar

Virtual Reality gaat in de toekomst veel deuren openen. Naar werelden en toepassingen die we niet eerder hebben gezien. Een simpel voorbeeld: blind leren typen kun je er nu al perfect mee doen. De Oculus werkt immers als een soort interactieve blinddoek. Het beleven van de grootte van planeten in de ruimte deed ik vroeger in het Planetarium in Artis. Maar met de Oculus lijkt het net alsof je er echt bent. En dus heeft de ervaring veel meer impact.

“Eigenlijk is het zoals je fantasiewereld, maar dan in de computer. Het is net echt!” ~ Melle, 10 jaar

Voor kinderen is dit een van de dingen die veel indruk op ze maakt. Echt in een wereld zijn, waar je normaal niet bent. Ook de nieuwe manieren van besturing, neem bijvoorbeeld de Birdly, het inspireert hen mateloos. Hoe intuitiever, hoe beter. Als je ontwikkelaars spreekt lijkt het alsof ze zich in een snoepwinkel begeven. Sommigen zijn met Leap bezig om besturing met handgebaren mogelijk te maken. Anderen bouwen installaties om het gevoel echter te maken. Er wordt al van alles gedaan op het gebied van gezondheidszorg, entertainment, sport, onderwijs en ga zo maar door.

Maar hoe zit het met mediawijsheid binnen VR?

Ook de ‘gevaarlijke kant’ kan echter een hele nieuwe dimensie krijgen. Mediawijsheid – zowel over de positieve als negatieve kant – zal ook op dit terrein een belangrijke rol spelen.

Veel aspecten zijn net zoals bij websites, games of communities. Hoe ga je leuk met elkaar om online? Hoe werken de verschillende apparaten? Voor de meesten van jullie zijn zulke onderwerpen al bekend terrein. Maar in sommige hoeken schaart misschien iets meer risico. Het is allemaal nog zo nieuw, dat we er nu nog weinig over kunnen zeggen. We zullen de ontwikkeling dus goed in de gaten moeten houden en diverse onderzoeken moeten opstarten.

Neem privacy bijvoorbeeld. Enerzijds hebben kinderen de behoefte zich in fantasiewerelden te begeven, maar ze her-ontwikkelen ook graag de werkelijkheid. Als je je eigen huis nabouwt in Virtual Reality of jezelf helemaal na maakt, levert dat weer nieuwe vragen op. Of neem bijvoorbeeld het bijhouden van allerlei gedrag, het leereffect en andere data die uit zo’n wereld voortvloeit. Als Snappet al op de vingers getikt wordt omdat ze gegevens van kinderen verzamelen, welke richtlijnen moeten we dan bedenken voor Virtual Reality?

Verslaving is ook zo’n onderwerp. Enerzijds wordt virtual reality gebruikt om verslavingen te bestrijden, daar worden behoorlijk wat wetenschappelijke artikelen over geschreven. Hoe zit het met het ‘blijven rondhangen’ in de virtuele wereld? Zal  dit ook sneller optreden, doordat het bijna voelt alsof je er echt bent? Eigenlijk weten we nog niets zeker.

Zijn zulke dingen echt risicovol, of zal de nieuwe generatie hier gewoon anders naar kijken dan wij?

Het enthousiasme vanuit kinderen (en ontwikkelaars!) staat buiten kijf. Maar wat denken jullie? Is Virtual Reality een kans en een verrijking van onze levens? Een goedkopere manier om te reizen? Een briljante manier om dingen beter te onthouden? Of wordt het een sociale verarming? Is een toekomst met Virtual Reality iets waar we voorzichtig mee moeten zijn?

Dit artikel verscheen ook eerder op Mediawijzer.net.

Hoe mens en machine gaan versmelten en robots veel verder kunnen ontwikkelen

Standaard

Voor iedereen die interesse heeft in robots, hoe technologie de mens beinvloedt en andersom, is deze serie lezingen van David Abbink ontzettend interessant. Hij houdt zich bezig met de wisselwerking tussen mensen en machines, een vak dat ook wel “biomechanica” wordt genoemd.

In een reeks van vijf lezingen neemt de professor van de Technische Universiteit van Delft je mee in de ontwikkeling van machines. Hij verkent allerlei onderwerpen. Bijvoorbeeld waarom toetsenborden nog steeds met “qwerty” werken, terwijl dat nu helemaal niet meer nodig is. En dat robots het zo moeilijk vinden deuren open te maken omdat ze geen “retroperceptie” hebben, en wij mensen wel.

Dit zet je echt aan het denken. Want waar liggen jouw grenzen? Vind je het ok als mensen halve robots worden? Of moeten mens en machine zo ver mogelijk bij elkaar vandaan blijven? Waar wacht je nog op?

Screen shot 2014-12-01 at 4.17.21 PM

Bekijk de lezingen bij Universiteit van Nederland. Ga vooral door tot het eind, want daar wordt het pas echt interessant! Want “hoe worden mensen langzaam robots?”

#Yolo leidt tot #Fomo

Standaard

Yolo! Weet jij waar het voor staat? Ehhhh… Jongeren weten meteen waar je het over hebt. Over de hele wereld is #yolo al geruime tijd een begrip, net als #fomo. Wat betekenen deze termen voor het mediagedrag van tieners? En hoe gaan we hierover in gesprek met ze?

Yolo: You Only Live Once!

IMG_0045Ze posten allerlei gekke dingen, gedurfd, gek en wild. Allemaal onder de hashtag #yolo. Zoek maar eens op sociale media! Terwijl Facebook hard achteruit gaat onder jongeren, is Twitter redelijk stabiel en blijft Instagram momenteel de favoriet.

De ene jongere overtreft de andere met bijzondere acties. Het gaat om aandacht van je vrienden, laten zien dat je durft. Dat je leeft! Zo is een groot deel van de sociale media posts van jongeren ingestoken. Met de wens om elkaar naar de kroon te steken. Aandacht te trekken en gesprekken aan te wakkeren. Op het schoolplein gezien te worden. Of op een laagdrempelige manier het gesprek aan te gaan, terwijl je dat op het schoolplein misschien niet durft. Het biedt dus veel mooie kanten.

Elke medaille heeft echter ook zijn keerzijde. Zondag 9 november was in het nieuws dat (licht) verstandelijk beperkte kinderen nare dingen tegenkomen via sociale media. Ze zijn vaak minder weerbaar, dus komen de geijkte zaken, waar andere jongeren ook tegenaan lopen, sneller tegen. Grooming, pesten en dergelijke zaken zijn serieuze onderwerpen. En daarom moeten we werken aan weerbaarheid.

Maar niet alleen daar. Terwijl sociale media de hele dag doorgaan, WhatsApp en Snapchat de hele dag door plingelen, ontstaat er onder steeds meer mensen stress vanwege #fomo.

Fomo: The Fear Of Missing Out

Heb ik niets gemist? Wat is er allemaal gebeurd? Wie heeft wat gedaan in het weekend? Hoor ik er nog wel bij? Is het echt zo belangrijk om continu bezig te zijn met de levens van anderen? Hoe houd je tijd voor andere dingen? Want de aanhoudende druk om bij te blijven, zorgt ervoor dat je hoofd vol blijft zitten met gedachten.

Trendwatcher Brian Tiong, die de jeugd bestudeert in Azië, meldde dat jongeren aldaar zich continu begeven tussen de plezier van #yolo en de stress die #fomo oplevert. Tijdens zijn presentatie op La Futura in Brussel liet hij zien dat er een behoorlijk rijke generatie jongeren zich uitbundig in het leven onderdompelt. Allemaal bewapend met mobieltjes, delen zij hun hele leven via sociale media.

Waar ligt hier de grens? Wanneer word je gelukkig van het onderhouden en intensiveren van contact via sociale media? En wanneer moet je ermee stoppen? Dat zijn belangrijke onderwerpen om met jongeren te verkennen. Niet alleen thuis, maar ook in de klas. En dat hoeft echt geen aparte workshop of les te zijn, maar begin gewoon met een gesprek.

Hoe je dat doet? Met aandacht. Een nieuwsgierige, open en positieve blik. Geef ze nieuwe inzichten, zonder belerend te zijn. Een eerste tip: begin vooral niet over “vroeger”!

Wil je wat langer bij het onderwerp stilstaan? In de klas kun je juist samen met tieners elkaar inspireren en tips laten geven.

Aan de hand van de volgende vragen zou je dit kunnen aanpakken in de klas

  • Wie maakt gebruik van sociale media? Waarom wel/niet?
  • Welke media worden gebruikt, hoe werkt dat precies? – Geef tiener(s) de vloer. Laat ze vertellen! Leuke dingen, stomme dingen en verbeteringen. Maak eventueel een bord waarop ze post-its kunnen hangen of gebruik per leerling een vel papier dat ze kunnen inleveren, om het meer anoniem te houden.
  • Wat is het leukste dat je ooit hebt meegemaakt? Waarom was dat zo leuk?
  • En het minst leuke?
  • Wat zou er allemaal kunnen gebeuren? Schrijf ideeën van de klas op.
  • Bepaal samen aan de hand van de ingeleverde ideeën wat je hier tegen zou kunnen doen?
  • Formuleer vervolgens de 10 sociale media tips van deze klas.
  • Hang ze op in het lokaal, deel ze met andere docenten/klassen en publiceer ze op de school website. Niet als definitief antwoord, maar als manier om het gesprek te openen op weer veel andere plekken!

En er zijn nog veel meer professionals in het Mediawijzer.net netwerk die zich met dit onderwerp bezig houden. Zo geeft onder andere Social Media Wijs trainingen aan docenten en heeft Mijn Kind Online behoorlijk wat materiaal gemaakt ter inspiratie en als handvat. Kijk ook eens in het dossier Sociale media op Mediawijsheid.nl met meer informatie, handige websites en aanbod.

Dit artikel verscheen eerder op Mediawijzer.net.

Hoe Projection mapping en Tangible Media de grenzen tussen virtueel en realiteit doen vervagen

Standaard

Er zijn tegenwoordig zo veel spannende dingen om over na te denken, die onze toekomst zouden kunnen veranderen…

Screen shot 2014-11-13 at 10.31.20 AMDit filmpje bracht ons bij een interessante denkoefening. Namelijk dat je tegenwoordig interactie kunt aangaan met veel meer dan alleen een geprojecteerd toetsenbord. Deze specifieke uitleg in het filmpje is een beetje langdradig, maar het gaat om het idee! Er is een projectie van het toetsenbord en via lasers houdt hij bij wat je doet. Dat voert de programmatuur terug naar bijvoorbeeld je iPad.

Er zijn meer bedrijven die zich hiermee bezig houden. Microsoft heeft een aantal interessante projecten die in dit kader het noemen waard zijn. Neem bijvoorbeeld IllumiRoom, waarmee je hele kamer wordt gevuld met beeld, vanuit je TV. Ziet er mooi uit, niet? Maar het blijft een sit-back ervaring. Je kunt er geen interactie mee aangaan.

illumiroom_450

De RoomAlive, ook van Microsoft, die niet lang geleden werd gepresenteerd, gaat een stap verder. Daarbij kun je een game projecteren in je echte kamer en er echt interactie mee aangaan. De installatie is nog niet echt voor thuisgebruik en kan nog een stuk mooier, maar wie weet brengen we ooit samen onze avonden zo door…?

In combinatie met andere technieken – zoals bijvoorbeeld “Tangible Media”, waar MIT onderzoek naar doet – zouden wij ons kunnen voorstellen dat een gameroom (of gewoon je TV ervaring) nog interactiever zou kunnen worden! Hoe lang zou het duren totdat deze ontwikkelingen elkaar ontmoeten? Of zou dat al lang het geval zijn in de top-secret-labs van deze wereld?

Over het vervagen van grenzen tussen virtueel en realiteit gesproken… Stel je voor dat de kwaliteit hoger wordt, je om je heen de hele ervaring ziet, je echt iemand uit een ander deel van de wereld kunt aanraken. Is dat dan echt? Of zouden we dat nog virtueel noemen? Prachtige ontwikkelingen, mooie hersenkrakers voor de toekomst!

Wat vinden kinderen hiervan?

Van kinderen die wij over dergelijke dingen hebben gesproken, weten we dat ze helemaal niet bang zijn voor deze ontwikkelingen. Ze staan met een ‘open mind’ in de wereld. Hun creativiteit en fantasie slaat natuurlijk volledig op hol! Ze vinden het inspirerend, willen het meemaken.

Wel hebben ze het idee dat het nog heel duur moet zijn (wat natuurlijk nu ook nog zo is). In dat kader is het voor hen logisch dat ze dit dan als eerst in musea, pretparken, etc. gaan ervaren. Maar in de klas zouden ze het ook heel gaaf vinden.

Waar wachten we nog op? Laten we het samen met kinderen bedenken. Wie durft?

Toekomst zonder hokjescultuur?

Standaard

De wereld staat op zijn kop. Veel mensen willen het anders. Maar ontwikkelen we op dit moment dan ook een toekomst zonder hokjes? Waar iedereen uitgaat van zijn individuele kracht? Of is dat een utopie?

Screen shot 2014-11-11 at 1.26.19 PMWij waren aanwezig bij LaFutura, een trendwatcherscongres. Daar hadden we met een aantal aanwezigen een mooie discussie over dit onderwerp. De centrale boodschap tijdens het congres was dat de hele wereld op z’n kop staat. In allerlei opzichten zijn mensen niet meer tevreden met hoe de wereld nu is. Het economisch stelsel, de manier waarop we produceren of het resultaat van medialisering en globalisering op bijvoorbeeld ons uiterlijk.

Een van de trendwatchers stelde zelfs dat behoren bij de mainstream onder jongeren iets wordt om je voor te schamen. “Iedereen weet tegenwoordig hoe je mooi kunt zijn, bijvoorbeeld met tips van Instagram.” De kunst wordt dan dus het neerzetten van je eigen stijl. Je eigen aanpak.

Een prachtig voorbeeld dat Palmaerts van Trendwolves noemde is Bliep. Een mobile startup die het volgens hun eigen regels aanpakken.

“Wij hebben een gigantische hekel aan kleine lettertjes en we zijn de telecomtrucs meer dan spuugzat. In samenwerking met jongeren door het hele land proberen wij met *bliep de telecomwereld een stuk eerlijker en transparanter te maken. Met *bliep laten we zien dat het ook anders kan. “

Wij kunnen ons zeker vinden in deze bevindingen: de wereld wordt nu eenmaal in razend tempo anders. De systemen die we hebben bedacht zijn niet in alle gevallen het ‘juiste’ antwoord op hoe we eigenlijk willen leven. In plaats van allemaal automatisch meegaan in de stroom, zien wij ook dat jongeren (en voorlopers) vaker een eigen richting kiezen. Zo zien we dat veel startups van jongeren, tiener-bloggers, jonge mensen met een andere visie, hun ruimte claimen. Zij verwerven zich zo een positie in werelden die voorheen onbereikbaar waren. Mode, telecom, TV, you name it.

Dromenkroon_low-res_0011Dromenkroon heeft als doel kinderen te stimuleren het lef te hebben deze eigen richting (later) voor henzelf te creeeren. Niet bang te zijn voor het onbekende. Gebruik te maken van wat allemaal voor het oprapen ligt. Technologie, media, platforms en tools geven ze de gereedschappen om hun visie te delen in deze (mogelijk) onzekere toekomst. Want de toekomst is wat je er zelf van maakt!

Of al deze ontwikkelingen ook betekenen dat er een einde komt aan hokjescultuur, dat weten we natuurlijk niet. In het bijzonder jongeren vinden het ook prettig ergens bij te horen, ‘blending in’. Ook al doen ze iets tegendraads of nieuws, het is fijn om er kader aan te geven. Al doen tieners soms hard hun best nergens bij te horen, het blijven sociale dieren. Groepsmensen.

Dit gedachten-experiment van vier meiden (2011, “websites voor de toekomst”) is een grappig voorbeeld. Behoorlijk tegendraads, maar je ziet er ook aan af dat ze ook zoeken naar onderlinge connectie. Het samenbrengen van meiden die er ook zo over denken:

Meidenpolitie.nl

De website meidenpolitie.nl is alleen bedacht voor meiden. Op de site kun je onder andere ontdekken hoe het is om bij de politie te gaan werken als meisje. Ook vind je er tips en informatie over veiligheid op straat. Er is binnen de site ruimte voor serieuze informatie, maar ook humor moet een rol spelen volgens de makers. De 4 meisjes die het ontwerp voor de site hebben gemaakt, vinden dat er bijvoorbeeld humoristische tips op moeten staan hoe je ‘stylish’ kunt zijn als politieagente. Denk aan glitteroutfits als uniform, wapens die verstopt zitten in je hoge hakken en een “lekker ding” als bodyguard!

Meidenpolitie1

Veiligbs_2

Dus… een hokjesvrije toekomst is vast een utopie. En de vraag is of dat erg is? Maar het is prachtig om deze ontwikkelingen te aanschouwen. De zoektocht naar nieuwe richtingen. Door innovators, maar vooral ook door jongeren en kinderen. Door mensen die (nog) een open blik hebben. Die manieren zoeken om dezelfde dingen anders aan te pakken in de toekomst. Of nieuwe toepassingen bedenken, die nu snel te prototypen zijn doordat technologie goedkoper is geworden. En ideeen vormen die ontstaan uit het combineren van gebieden, die eerder niets met elkaar te maken leken te hebben. Of vanwege politieke redenen niet bij elkaar zijn gekomen… We leven in een mooie tijd!

Laten we samen de toekomst opnieuw uitvinden!